Historia działalności

2016-06-15

Quo Vadis polska psychiatrio?


W dniach 9 i 10 czerwca w Krakowie w Collegium Medicum UJ odbyło się XIV już Forum Psychiatrii Środowiskowej Beneficjentów, Rodzin i Profesjonalistów pod hasłem „Umacnianie i Zdrowienie. Dać nadzieję.” Wzięli w nim udział przedstawiciele instytucji związanych z psychiatrią środowiskową, chorujący i ich rodziny, a także przedstawiciele instytucji odpowiedzialnych za organizację opieki psychiatrycznej na naszym terenie.

W pierwszym dniu wystąpili profesorowie psychiatrii z zagranicy, Mike Slide z Anglii, który zaprezentował temat „Zdrowienie z perspektywy profesjonalisty” oraz profesor Lars Hansson ze Szwecji, który przedstawił temat „Piętno i autostygmatyzacja - implikacje dla relacji personel - pacjent i praca nad zdrowieniem”. Dostrzeżono, że istnieją bardzo duże różnice w dostępie do opieki zdrowotnej i właściwej rehabilitacji pomiędzy różnymi państwami. Podstawową barierą postępu w psychiatrii są utrwalone w społeczeństwach stereotypy związane z chorobą psychiczną.

Ważnym elementem tego spotkania było przedstawienie idei akademii liderów. Jednym z nich został pan Marek Miszczak. Przedstawił on proces zdrowienia na swoim przykładzie. Liderzy to osoby po kryzysach psychicznych, które po uzyskaniu długotrwałej remisji aktywnie włączają się budowanie sieci oparcia dla innych chorujących i stanowią reprezentantów tego środowiska. 

W sesji trzeciej pn. „Quo Vadis polska psychiatrio?” był poruszany temat perspektyw polskiej psychiatrii. Dowiedzieliśmy się, że o 20% mają być zwiększone środki na psychiatrię, do wartości 60 złotych na osobę. Na początku ma być wprowadzony program pilotażowy o ochronie zdrowia psychicznego w Polsce na lata 2016-2020. W tym panelu zostało odtworzone przemówienie Ministra Zdrowia Konstrantego Radziwiłła, który stwierdził, że w psychiatrii dokonano wielu zaniechań. Ich skutkiem jest gorsza pozycja Polski na arenie międzynarodowej. 

W piątek z kolei pierwszy panel traktował o cierpieniu. Prof. Tadeusz Gadacz przedstawił ten temat w ujęciu filozoficznym, przedstawił rozne koncepcje cierpienia. Z innej perspektywy spojrzał na problem pan Tadeusz Walczak, ojciec upośledzonego intelektualnie Dominika. Poruszająco przedstawił swoje doświadczenia i zmagania z niepełnosprawnością syna, który przez długie lata terroryzował swoje otoczenie nie chcą uzyskać niezbędnej samodzielności. Dopiero śmierć żony, profesjonalna pomoc i wsparcie ze strony przyjaciółki pozwoliły panu Tadeuszowi zrozumieć swoją rolę w wychowaniu syna oraz na nowo określić strategię postępowania z nim, tak by prowadził możliwie niezależne i godne życie. Aktualnie Dominik pracuje w restauracji „U Pana Cogito”, jest znacznie bardziej samodzielny i empatyczny niż wcześniej, a ojciec może realizować swoje potrzeby. Śwoimi doświadczeniami pan Tadeusz Walczak podzielił się w książce pt. "Niepełnosprawność intelektualna to nie choroba".

W trakcie ostatniego panelu zaprezentowano film, w którym amerykańska prawniczka i psycholog Elyn Saks  podzieliła się z kolei doświadczeniem swojego zdrowienia ze schizofrenii, mocno piętnując opresyjne podejście do chorych. Podkreśliła w swoim świadectwie znaczenie systematycznej farmakoterapii, wsparcia otoczenia oraz satysfakcjonującej i atrakcyjnej pracy. Paradoksalnie właście angażowanie umysłu w skomplikowane procesy myślowe w trakcie rozwiązywania problemów naukowych pozwoliło jej oderwać się od straszliwych doznań psychotycznych. Film był bardzo poruszający.

Panel zakończył się burzliwą dyskusją na temat, ile farmakoterapii w leczeniu. Zdania były bardzo podzielone. W efekcie końcowym przyjęto stwierdzenie, iż nie ma „złotego środka” i każdy powinien być traktowany indywidualnie, a podstawą wszelkiej zmiany musi być wzajemne zaufanie w relacji pacjent - lekarz.

Spotkanie było bardzo wartościowe i inspirujace.

Uczestnicy Forum

powrót do listy aktualności